Μέχρι που πιάσαμε λιμάνι


Η 19χρονη Μαρία Γιαννακίδου …πιάνει λιμάνι… 





«Θυµάσαι ένα πρωί που ξύπνησες και αντί ν’ ακολουθήσεις την πρωινή ρουτίνα, εσύ κοιτάχτηκες στον καθρέφτη και σκέφτηκες «τι συµβαίνει»; Ή εκείνη τη φορά που επέστρεφες από τη δουλειά κι αντί να ακολουθήσεις τη γνωστή µονότονη διαδροµή του λεωφορείου εσύ επέλεξες µια βόλτα µε τα πόδια; Όχι. Πού να θυµάσαι. Άνθρωπε, αφιέρωσες χρόνο για το «έξω» σου, και το «µέσα» σου τ’ άφησες στ’ ανείπωτα του χρόνου. Κι ο χρόνος πέρασε. Πέρασε κι η µέρα και έφτασε η νύχτα… Όσο σκεφτόµουν όλα αυτά και τα ’γραφα µε φύσαγε Βαρδάρης, Σαλονικιός άνεµος. Με όση δύναµη είχε, µε έστειλε στην Κέρκυρα, όπου ο γλυκός Ζέφυρος µε γαλήνεψε. Πόσο αντέχει ο άνθρωπος να τον φυσάνε άνεµοι από δω κι από εκεί, όµως; Κάπου εκεί, λοιπόν, γνώρισα τον Αίολο. Δάµασα τις σκέψεις µου κρατώντας σφιχτά τ’ ασκί του. Είδα το «σύµπαν», γεύτηκα τον «φόβο», άκουσα τη «σιωπή». Η «µπόρα» που ακολούθησε ξέπλυνε τα λόγια µου και τα ’κανε βιβλίο».   Η Μαρία Γιαννακίδου είναι μόλις 19 χρονών. Είναι φοιτήτρια στο τμήμα Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιόνιου Πανεπιστημίου, στην Κέρκυρα και το βιβλίο της « Μέχρι που πιάσαμε λιμάνι» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πηγή» ΕΡ: Πού θέλετε να... πιάσετε λιμάνι; ΑΠ: Καταρχάς, να πω ότι το λιμάνι του τίτλου αντικατοπτρίζει το λιμάνι της Κέρκυρας, καθώς το να περάσω στο τμήμα Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης & Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου αποτελούσε για χρόνια έναν από τους βασικούς μου στόχους. Όσον αφορά τα επόμενα χρόνια δεν ξέρω σε ποιά λιμάνια του κόσμου θα με βγάλουν. ΕΡ: Τι σας έδωσε αφορμή για να γράψετε αυτό το βιβλίο; ΑΠ: Ευτυχώς στα σχολικά μου χρόνια βρέθηκαν κάποιοι καθηγητές-δάσκαλοι που πίστεψαν πολύ σε μένα και με ώθησαν να εξελίξω τις ικανότητες μου στη συγγραφή. Βέβαια, και η οικογένεια μου με στήριζε και με στηρίζει σε αυτό το εγχείρημα.Έμπνευση ωστόσο, παίρνω καθημερινά από ένα τραγούδι, μια ταινία, μια βόλτα με δικούς μου ανθρώπους. ΕΡ: Ποια είναι η πρώτη φορά που δοκιμάσατε να γράψετε; ΑΠ: Σε μία -αν θέλετε- πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου, αναγκάστηκα να βρω μια άλλη διέξοδο για να εκφράσω σκέψεις και γεγονότα, πέραν του κλασσικού διαλόγου. Κάποιες φορές ένα κείμενο, μια σελίδα, παρόλο που δεν παράγει ήχο, μπορεί να γίνει πιο ηχηρή από μια συνομιλία. ΕΡ: Πώς βιώσατε μέχρι τώρα την πανδημία ως φοιτήτρια; ΑΠ: Δεν θέλω να απαντήσω ως φοιτήτρια αλλά ως άνθρωπος γενικότερα. Πιστεύω ήταν και είναι μια τεράστια αλλαγή στη ζωή μας αλλά και ευκαιρία παράλληλα να αναθεωρήσουμε για κάποιες αξίες και καταστάσεις που θεωρούμε δεδομένες. ΕΡ: Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν νέο , πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα να ...τοποθετηθεί στα ράφια των βιβλιοπωλείων; Τι προσδοκάτε από αυτή την επικοινωνία με το κοινό; ΑΠ: Ένα συγκρότημα όταν κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο πως μπορεί να είναι σίγουρο για το τι επιτυχία θα κάνει; Εγώ προσδοκώ να μιλήσω σε αυτήν την πλευρά που κρύβουν όλοι οι άνθρωποι, την πιο.....ρομαντική. ΕΡ: Πώς αντιμετωπίζουν οι φίλοι σας το γεγονός ότι είστε συγγραφέας; ΑΠ: Η έκδοση του βιβλίου ήταν έκπληξη για τα περισσότερα άτομα του κύκλου μου. Η αντιμετώπιση τους είναι θετική και με ωθούν να μην σταματήσω να γράφω.